Fumos Rosiña e mais eu ó muiño, pra que a fariña non foran roubare;

e á media noite por un buratiño, ós dous o "trasno" nos veu a tentare.

Rosiña asustada, colléume a mín, e eu a Rosiña tamén me collín;

despois non me acordo, despois xa non seis, o susto do corpopor fin llo quitei.

E chora a mociña cando me ve, de min se arreda e non sei por qué;

e mentras o "trasno" rí canto quer, do que ó muiño nos foi a facer.

A xente murmura, bon creto lle dou ! e todos pretenden saber qué pasóu;

e mentras o "trasno" ri canto quer, do que ó muiño nos foi a facer.