de noite e de día Toniño falaba, e a probe Maruxa, xa estaba cansada.

---Toniño, non volvas! --Maruxa, qué dis?

--Co mango do raño, rómpoche os cadrís.

Pasou algún tempo coa mesma porfía, astra que do Santo, veu a romería.

Bailaron na festa rapaces e mozas, Maruxa con uns, Toniño con outras.

Pola corredoira, de volta prá casa, Toniño rouboulle un bico a rapaza.

--- Toniño, qué fas? --Non-o ves, miña prenda ! --Tí déchesme un bico !

--Eu dín, miña reina ! --Ladrón, que fixeches? Probiña de mín !

--Rebúleme, o corpo, es ben galopín.

Quedáronse soios os dous no camiño, e o resto dos mozos ríanse baixiño.

E a historia finou, casáronse os mozos,

xa manda Maruxa,... ¡ Toniño está "roxo" !.