Como bandada de pombas, voan os meus pensamentos,

todas levan un camiño, o camiño do teu peito.

Tí es o vento, eu son a folla, non sopres vento ventiño,

si non queres que me mova.

Nin me digas que son triste, nin me digas que estou ledo,

risas e bágoas son túas, eu non son máis que un espello.

Tí es a neve, eu son o gromo, non caias na miña ponla,

porque se me bicas moro.

Onde ti pos os ollos, o amor pon o seu berce, onde tí pos s mans,

nacen as rosas a feixes.

Tí es o lume, eu son a leña, non sopres vento ventiño,

si non queres que me encenda.