Levaches no alma a rosa, que coidaches con amor,

e no corazón a dor, do frío inverno que a tolle.

Leváche-lo teito que acolle, a miseria e o clamor,

levaches contigo a flor, desa mensaxe pra mín.

Triste deixáche-lo xardín, que soña a primavera,

ansioso e sedento espera, as augas mornas do Abril.

RETROUSO:

Triste o berro, xuvenil, que en Galicia te aclamaba,

triste o cano do fusil, que con flores disparaba.