Vólvote a ver, meu carballo, despois de vir de tan lonxe,

eras forte coma o vento e síguelo sendo hoxe.

Lémbrome cando te vexo, da forteza dos galegos,

que se agarraron á fala, igoal que tí o terreo.

Nin a xeada te queima, nin vento, frío, nin auga,

nin as sequias máis longas, puideron coa túa raza !

Perto de tí sufreu loitas, a Terra Nai que escolliches,

perdéronse grandes cousas, pero tí non te perdiches.

Carballo, tí xa serías, no tempo dos meus antergos,

es algo máis que madeira, es a luz dos nosos eidos.

A sombra das túas follas, a loita da nosa xente,

faime renacer galego, véxome novo ó teu rente.