Andoriñas viaxeiras, levadoras de saudades,

agarimo dos ausentes, se poidérades falar(e).

Lonxe de mín, vai o meu amor, faime compaña a soidade,

como esa auga que bica a flor, e agarda o sol que virá de mañán.

Cando paséde-lo mare, e escoitéde-la serea,

collede coas ás o canto, que xa ven a `primavera.

Lonxe de min, vai o meu amor, faime compaña a soidade,

como esa auga que bica a flor, e agarda o sol que virá de mañán.