O DEDO SEN UÑA

Letra: Popular

Música: Popular-Martín Sanjurjo Sixto

Un "dominjo" pola tarde, cosendo estaba Carmiña

sentada na eira ó sol, cantando na maruxiña.

Cuando "detrás dela oyó", un rapaz que lle decía:

--Parece que estás contenta, pois deus nos dé alegría--

--"Valjatodemo" Manolo, que a fé me metiche medo,

pois co susto que levei, clavei a "ajulla" nun dedo.

--Pois non te asustes Carmiña, "porque bein lo sabes tú",

que a mi lado non pereces, como deus me dea salud.

--Quen se fía dos rapaces, que sóde-lo quinto demo,

mais pra "enjaña-las rapazas, pareceis santos do ceo".

--Pois las mozas se deus quer, tamén sodes zalameras,

que para enjaña-los rapaces, hasta pintais las orejas.

--Pois los mozos tamén sodes, pelexís e calaveras,

co que janais non vos cheja, pra jastar en borracheras.

--Tes unha lenjua Carmiña, que a fe, chejaba pra sete,

cuando borracho me viches, pra decir o que dixeches.

--Vinte no mes de febreiro, polo día de San Blas,

que me pediches un beso, i aljuna cosita más! ...

--Eu non era de borracho, nin de cousa parecida,

era por querer probar, a ver que tal leite tiñas.

--Pois boa pena levaches, que te quedaches coas janas,

eu non son desas rapazas, que se fían de palabras.

Pois deixémonos de contos, porque é pasa-lo tempo,

se che parece Carmiña, tratemos de casamento.".

Aquela noite Manolo, non durmeu máis que unha hora,

andivo amañando asuntos que necesitan pra boda.

Avisaron ós parentes, o cura, i o sacristán,

e o sábado seguinte, casaron pola mañán.

E na mesma sacristía, que estaba ben adornada,

eles i os acompañantes, alí tomaron a parva.

Despedíronse de todos, e tamén do señor cura,

e marcharon pra estación, da cabalo dunha burra.

Fóronnos acompañare, o padriño e a madriña,

e ó despedirse Manolo, estas palabras dicía:

--"Non sei que diaño foi, que levo "un dedo sin uña",

de paso vouno lavar á capital da Coruña"..

Por fín chegaron aló, co "seu dedo tan inchado",

"e ós tres baños que lle deu, xa lle quedou descansado".

I ajora xa están na casa, el e a pobre da Carmiña,

"el xá ten o dedo sano"

"i a ela, inchoulle a barriga".

 

 

VOLTAR A DISCOGRAFIA