teus cantares son semente.

Hastra que os ladróns enxorden, antre as saraibas que bican,

pon as que firen e morden.

Está cativa a roseira, mais dimpois de tanto inverno....

Suevia ha de ter primaveira.

Xa sei, xa seis que fan falla, moitas fouces, moitos mistos,

e moitos feixes de palla.

Axiña esperta, Galicia, que xa se cuspe os caciques

e fai ruxir a inxusticia!

Xa o novo día alumea, xa a sociedá dos labregos,

ten chouza propia na aldea!

A noite é fría i escura, pro ó fin o amañescer,

trainos co sol a quentura.

Patriano, meu rogo escoita: eu quero un posto á túa veira,

no roxo día da loita !